Edge Computing
| شماره درس: ۴۰۸۴۵ | تعداد واحد: ۳ |
| مقطع: کارشناسی ارشد | نوع درس: نظری |
| پیشنیاز: – | همنیاز: – |
در دهه گذشته، رایانش ابری بهسرعت توسعه یافته و به یک الگوی محاسباتی مقرونبهصرفه، کاربرپسند، انعطافپذیر و مقیاسپذیر تبدیل شده است که مدلهای کسبوکار مدرن را دگرگون کرده است. با این حال، روندهای فناورانه جدیدی مانند Industry 4.0 و China-2050 چالشهای تازهای را مطرح کردهاند که معماریهای کنونی رایانش ابری قادر به پاسخگویی به آنها نیستند. این اهداف مستلزم اتصال هزاران، و حتی میلیونها، حسگر و عملگر به همراه عملیات بهینهسازیشده برای خودکارسازی فرآیندهای مختلف در کارخانهها، شهرها یا حتی کل کشورها هستند. این موضوع آغازگر عصر جدیدی شده است که در آن دستگاههای سبکوزن، اطلاعات حیاتی را برای پردازش و تصمیمگیری بیشتر به بسترهای محاسباتی ارسال میکنند. با وجود مقیاس بزرگ و توان بالای معماریهای فعلی رایانش ابری، این معماریها در پردازش کارآمد حجم عظیم دادههای جمعآوریشده از این تعداد زیاد دستگاهها و عملگرها، بهویژه در کاربردهایی با الزامات سختگیرانه مانند تأخیر کم در ارتباطات یا محدودیت زمانی پردازش، با مشکل مواجه هستند. برای رفع این مسائل، الگوی محاسباتی جدیدی به نام رایانش لبه (Edge Computing) پیشنهاد شده و بهسرعت توجه ویژهای را هم در محیطهای دانشگاهی و هم در صنعت به خود جلب کرده است. هدف رایانش لبه انتقال مرز کاربردها، دادهها و خدمات محاسباتی از گرههای متمرکز به لبه شبکه است؛ جایی که تحلیل دادهها و تولید اطلاعات میتواند مستقیماً در منبع داده انجام شود. این درس بهطور اختصاصی بر الگوی رایانش لبه تمرکز خواهد داشت، نه حوزههای مشابهی مانند رایانش مه (Fog Computing)، زیرا رایانش لبه ویژگیهای منحصربهفردی دارد. رایانش لبه این امکان را فراهم میکند که دستگاههای ناهمگون به فرآیندهای تصمیمگیری و رویههای خودکارسازی مجهز شوند و در نتیجه، برنامهها بتوانند (عمدتاً) در مناطق جغرافیایی بسیار گسترده و پراکنده فعالیت کنند.